پیامنوریهای سرکوفت خورده

ما پیامنوریهای همیشه سرکوفت خورده تاریخ!

ما دوندههای بدون خط پایان!

ما توانمندان دست بسته خستهناپذیر!

ما هویتبخشان واژه بازدهی و راندمان!

آری ما و این همه مایی که در پیامنور معنا شد

که باید برایش نوشت، بیشتر نوشت

تا همه بخوانند و کمی بیشتر بدانند

از این همه دانشجوی پایکار و دغدغهمند

که باکمترینها، بزرگترینهای توانشان را ارائه دادند

خیلی بزرگتر از پیامنور؛ خیلی!

این چند خط را بعد گردهمایی

فعالین فرهنگی 10 سال گذشته دانشگاه

نوشتم و شاید بیشتر هم بنویسم

از همه همه آنهایی که حالا

هفت سال پس از ورودم به دوران دانشجویی

روزهای تلخ و شیرینم را ساختند!

دیدن این رفقا

آن هم با همسران و فرزندانشان

لذت وصفناپذیری به انسان میبخشد...

جای آنان که نبودند؛ سبز!