چند روزهحوصله خودمم ندارمنه سرکارنه بیکارینه خودمنه همسرمنه بچههای اتحادیههیچکسهیچجاهیچ وقت!چی می تونه حال دل آدمو خوب کنه؟

درین سرای بی کسی، کسی به در نمی زندبه دشتِ پُرملال ما پرنده پَر نمی زندیکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کُندکسی به کوچه سارِ شب درِ سحر نمی زندنشسته ام در انتظارِ این غبارِ بی سواردریغ کز شبی چنین سپیده س

دیشبیکم حرف زدملا به لای حرفاشیهدفعه گفت نکنه افسردهای!محمدی گفت و گذشتمن ولی نگذشتمصبر کردمو فکر میکنمبه یک افسردگی!

یک سال دیگهاز این عمر گرانمایه گذشتدر این مدت آشناییما رو به چی شناختید؟توصیهای؟ حرفی؟ نکتهای؟ پ.ن!: گذاشتم استوری؛اینجا هم گذاشتم شاید کسی خواست حرفی بزند.

خیلی زودوارد فضای رسانه شدمآن زمان که اصلا فضابه شکل امروزی رسانهای نبود!دوران راهنمایی،خیلی ابتدایی و کودکانه و اتفاقیقدم به عرصه خبر گذاشتمگرچه از همان هنگامتا اکنون که پس از وقفهای،در مجموعهای

درسته که هیچ وقتنگاه مثبتی به سیستم گلستان نداشتمولی هیچ وقت هم فکر نمی کردم تا این میزانحالم از نگاه کردن به سیستم گلستانم بهم بخوره! :)بله، این خوده منم! یه دانشجوکه هنوزم دانشجوست!از قدیم گفتن نخند

مشکل اینه که دیر عادت میکنممقابل تغییر هم همیشه موضع دارم!کم حوصلهگی و تنبلی هم چاشنی شدهتا شرایط اونجور که باید نباشه...دلتنگم؛شرایط سالهای گذشته آنچنان که هم خوب نبودنمی دونم چرا دلم برای آن روزها تنگ شده...

رسما دارمخودمو جا میکنممیدون زائرای پیاده روی!بلکه لا به لای اونا، نگاهی هم به ما کنند...دلم هنوز آماده نیست،اصلا میرم بلکه حال و هوای دلم تغییر کنه.قراره فردا برم،بلیط گرفتم و آمادهاماما نه باورم میشه،نه تا برسم به نجف خیالم راحت.دعا کنید به حال دل ما...

الانی که اکثریت قریب به اتفاقدر بستر خفته و مشعول استراحندنشسته در گیت پروازهای خارجی فرودگاه کرمانشاهدر انتظار پروازیامکه مرا به نجف برساند،برای ما کم توفیقها فرصت مغتنیمیستبلکه سالی یکبار هم که ش

اولین دیداری هستکه در سالهای گذشتهتوفیق حضور نداشتم!تلاشی هم نکردم،اصراری هم نداشتم،با اینکه میتونستم... راستشاز وقتیبخت اجرای دیداراز کفم رفتمنم گذشتم!با اینکه دوست داشتمالان هم هنوز دوست دارمتو دی

ما پیامنوریهای همیشه سرکوفت خورده تاریخ!ما دوندههای بدون خط پایان!ما توانمندان دست بسته خستهناپذیر!ما هویتبخشان واژه بازدهی و راندمان!آری ما و این همه مایی که در پیامنور معنا شدکه باید برایش نوش

چه تار عنکبوتی بسته اینجا! چقدر گرد و خاک گرفتهیکساله که ننوشتم،نه که نیامده باشم،نه حرفی نمانده باشد،نه که بخواهم حرفی نزم!نه! یک سال است چیزی اینجا ننوشتماز سال متفاوت 97 چیزی ننوشتم و چه حیف! هر از

روزهای منو نوشتههای این وبلاگو روزهای تلخ و شیرین دانشگاهبا همین ترانههای بهنام صفوی عجین شده!اگر بگویم هر کدامشانمرا یاد روز ولحظه و خاطرهای میاندازندگزافه نگفتم...آن هنگام که حافظه چندانی روی گو

پروژهها را از اساتید گرفتماما هنوز دست و دلمبه نوشتن پروژه نمیرود!خدایا خودت این لیسانس رو به ما برسون :) رفتم دانشگاهافطاری بچههای هیئتهمان هیئت عطر یاس که میترسم لفظ دوستداشتنبرایش استفاده کنم

امروزاز یکی دوستان ایام دانشجوییحلالیت طلبیدم...چند وقتی توی ذهنم میچرخیدکه نکند دلگیری، ناراحتی، حرفی مانده باشد...الحمدلله مسئلهای نبود!

نمی دونم چمه! حال و روزم خوش نیست! چه بگویم... لال شدم! امان از دل... یه اتفاقی افتاده، فکرم را بد مشغول کرده... چرا؟ نمی دونم! همزاد پنداری میکنم...

شاید برای بار سوم بود در فعالیتهای تشکیلاتی آچمز شدم! آرام بودم و بیحرکت، زلزله تکانم داد! اولین بار زلزله را حس کردم؛ کامل و با تمام وجود! چقدر مرگ نزدیک است؛ چقدر ما کم توجه!

مادر از من میپرسم: بالاخره این دانشگاه تمام شد؟ و من از پاسخ در میمانم! :| شاید آخرین امتحان بود...! دل نوشته های پیام نوری را میگذارم برای وقتش!

یه حرفایی رو نمیشه گفت؛ کاش میشد! هر جایی هم همه چیز رو نمیشه نوشت، کاش میشد! یه کارهایی رو نمیشه کرد، کاش میشد! و کلی کاش میشد دیگه؛ که کاش میشد! بلکه یه حالی ازمون عضو میشد...

کسی باید باشد که بشنود که بنشیند و بشنود گوش سپارد به کلام تو اما دریغ! کاش کسی بود کاش کمکی بود، فریادرسی بود!